پاسيو

نوار ناکامی‌م تو دیدنِ خوابای موندگار پاره شد بالاخره. دیدنِ خوابی که ماه‌ها انتظارش می‌رفت. از اون دست انتظارا که متوجه‌ کشیدن‌ش نیستی و بعد، وقتی بدونِ هماهنگیِ قبلی برآورده می‌شه، حس کمال بهت دست می‌ده و ترغیبت می‌کنه به دل‌دل‌کردن برای دوباره‌دیدنِ همون تصویر از همون خوابِ محبوب.

هفت روز از عينك‌به‌چشم‌شدن‌ام گذشت. اولين فريم زندگي‌م تا اين‌جا سرِ سازگاري داشته و هرچي مي‌گذره بهش وابسته‌تر مي‌شم.. وابستگي به اولين‌هام اون چيزيه كه مي‌خوام تا هميشه‌ داشته باشمش. خوب يا بد.

نه بادي است نه طوفان، نه رشكي است نه حسرت، پس من از چه بيم دارم كه پنجره را مي‌بندم، پرده ها را مي‌كشم و به تلخي از ايام و آدينه‌ها ياد ‌مي‌كنم.

چاي در غروبِ جمعه رويِ ميز سرد مي‌شود - احمدرضا احمدي

سال‌ها طول مي‌كشد تا يك تصوير خيالي و نسبي از كسي كه قرار است كامل‌ات كند بسازي. خودت را از قبل آماده‌ي حضور كسي مي‌كني كه احتمالاً او هم تا حالا دنبال تو مي‌گشته و اين مي‌شود اولين تپش‌هاي عاشقانه‌ي قلب‌ات. خيلي‌ها مي‌آيند و در نظر و نظرهاي اول خوب جلوه مي‌كنند؛ زمزمه‌هايي از ناكجاي قلب‌ات مي‌شنوي كه اين همان نيمه‌اي است كه قرار است... جلوتر كه مي‌روي مي‌رسي به اين‌كه: اين كجا و آن كجا. چندماهي ايمان‌ات را به آمدن‌اش از دست مي‌دهي و سعي مي‌كني انگيزه‌ي ادامه را از جاهاي ديگر بگيري. بعد مي‌بيني اين دل‌خوش‌كنك‌ها هم چيزي پشتشان نيست. اين‌جاست كه دردِ نبودنِ كسي كه نيست و مثل هيچ‌كس هم نيست، خدابرابر مي‌شود. مي‌شود اندوهي به بزرگي خدا، تنهايي. بعدِ يك دوره‌ي طولاني گشتن و دوباره‌گشتن، باز به سنگر آخر برمي‌گردي، انتظار. انتظاري كه شيرين نيست و هست.


*عنوان از بار ديگر شهري...

رودي كه مدتي‌ست
از ميانِ اتاقم مي‌گذرد
ماهي ندارد

اما به يادِ تخته‌سنگِ هميشگي
لبِ تخت مي‌نشينم،
با يك قلابِ بي‌قرقره
موهايم را مِش مي‌كنم
مشِ سفيد

عليرضا. مردادِ نود